Denboraletik onik atera

Urte honetako lehen hilabetea zerbaitegatik ezaugarritu bada, erabateko aurresanezintasunagatik izan da, jauzika joan garela diot, muturreko gertaera batetik bestera, aurreko asalduraz errekuperatu gabe. AEBk egindako Venezuelan lur-erasoatik Maduro eta emaztea atxilotuz –dirudienez, inor ez da dagoeneko haietaz gogoratzen, are gutxiago egungo Venezuelako gobernuak iragarritako preso politikoentzako amnistia orokorraren testuinguruan–, azken bi asteetan penintsula aldez alde astindu duten depresio atlantikoetara, Goretti, Harry, Ingrid, Joseph, Kristin eta, egun hauetan, gogoz datorren Leonardo delako bat. Ahaztu gabe joan den urtarrilaren 18an Adamuzen izandako tren istripu ikaragarria, hildako kopuru tamalgarria eta familen min neurtezina. Istripu horrek, Kataluniako rodali-en erabateko hondamendia gehituta, kudeaketa eta kudeatzaile onaz harrotzen zen trenbide sare baten irudia txiki-txiki eginarazi du, gaur-gaurkoz kaosean eta segurtasunik ezean murgilduta. Eta justu horren guztiaren erdian, hiritarrok, porrot-asmopean, politikagintzari eta politikariei adi begira, ekin-aukera bakoitza, denborak eta mezuak nahierara erabiltzen tematuta, haien benetako helburua hurbilketa edota auzolana eragoztea baita Zera, kaltetik, onura politikoa ateratzea, ezer berririk ez. Hori guztiak ikusgarritasuna lapurtzen die zutik ere dauden beste gai nagusiei, izugarriak batzuk, hala nola Israelgo armadak Gazako zibil palestinarrak hiltzen jarraitzen dituena, Trump & Cia-ren erabaki bakoitzarekin ahultzen den gaizki deituriko bake-prozesuan, eta beste batzuk, berez, liluragarriak direnak. Mariano Barbacid zientzialaria eta bere taldearen aurkikuntzaz ari naiz orain, saguetan pankreako minbiziaren erregresio osoa eta iraunkorra lortu baitute, tumore erasokorrenetako eta diagnostikazein zailenetako bat.

Hilabete beltz baten ondoren, albiste negargarrietan bilduta eta era guztietako denboraleak harrapatuz behartua, merezi du lanaren eta iraunkortasunaren balioa nabarmentzea. Itxaropena ere.